Co z planami?

W wyzwaniu Uli pisałam o planach na sierpień. Nie było ich dużo, bo tylko trzy (ale za to jakie ;)).

Czy cokolwiek z tego wyszło? Prawie, prawie...

Realizacja jednego punktu zawaliła resztę. Było ciężko, ale proszę Państwa udało się. W końcu.

Chusta się dzierga. Już prawie koniec. Ponad 800 oczek w rzędzie, więc praca idzie pomalutku.

 

Farba stoi i czeka. 

Cóż bywa i tak, że planów nie uda się do końca da zrealizować.

Email

Nie było mnie. Podarowałam sobie weekend bez internetu, ale email mam.

Cytaty

Dziś na szybko wklejam te co wielbię tak życiowo:

„Czasem człowiek sądzi, że ujrzał już dno studni ludzkiej głupoty, ale spotyka kogoś, dzięki komu dowiaduje się, że ta studnia nie ma jednak dna”.

– Stephen King

oraz w tematyce bloga:

Uporzadkuj

Dzisiaj w wyzwaniu u Uli czas na porządki na blogu. Zrobiłam już to jakiś czas temu i na razie to co widzę podoba mi się. Nic nie kuje w oczy.

Jeśli Was kuje, uwiera lub przeszkadza, piszcie śmiało w komentarzach. Będę miała szansę na poprawienie się.

Porządek lubię, wielbię wręcz. Lubię sobie segregować układać. Od dziecka tak mam. Jak kartki to niepogięte, niepozaginane, jak kredki to równo i w porządku tęczowym, ołówki pięknie zastrugane.

Wprowadzeniem ładu, harmonii i porządku było wtedy dla mnie też kolorowanie. Równiuteńko, do linijki. Uwielbiałam.

Syn się w matkę niestety nie wdał i nie przepada. Ubolewam i czasami, pod pretekstem zachęcenia go, podkradam. 

Jak się okazuję już nie muszę. Przeczytałam jakiś czas temu gdzieś (wybaczcie, że nie pamiętam gdzie) o kolorowankach dla dorosłych. Chodziłam z tą myślą, jednak w przed-szkolnym zalewie artykułów wszelakich już dłużej nie mogłam. I mam.

Na niektóre mam już nawet pomysł na po kolorowaniu.

I w końcu własne kredki i flamastry mogę sobie kupić ;)

Za 5 lat

Uffff. Trudny to dla mnie temat. Rodem z rozmów kwalifikacyjnych w moim korpo. Przemogę się jednak, bo psycholog, HR-owiec i dyrektor przy mnie nie siedzą. Mogę pisać prawdę.

Ostatnie kilka lat dużo we mnie zmieniło. Zmieniłam pracę. Zdegradowałam się, tylko po to żeby żyć, spać i oddychać bez ucisku w klatce i żołądku.

Niedługo później urodziłam syna. Od tego momentu zmienia mi się ciągle postrzeganie świata, życia i siebie samej. Nabrałam dystansu. Wybieram to co ważne. Odgradzam się od tego co mnie niszczy.

Chcę żeby to się nie zmieniło przez następne 5 lat. Żeby ta powolna zmiana i dojrzewanie trwało. Pomału spokojnie i naturalnie.

Za 5 lat chce być sobą, mieć swoje miejsce i swój czas. Wiedzieć kim jestem, co robię i po co. 

Lista rzeczy do zrobienia

Bardzo pięknie to Ula wymyśliła. Wróciłam dziś do pracy, po trzech tygodniach urlopu, i od razu taki temat. Zupełnie jak dla mnie. Ciężko mi się wraca do biurka, po trzech tygodniach bez pośpiech, bez planów w odpowiednich kratkach, za to z długimi porankami.

Od dziś znowu zegar rządzi.

Mam nadzieję, ze z tym planem łatwiej mi będzie.

Moja lista rzeczy do zrobienia jest bardzo konkretna, ale za to krótka:

1. Zdać w końcu egzamin, bo siedzi mi to w głowie w dzień i w nocy i mnóstwo czasu zabiera.

2. Pomalować WC i łazienkę zanim farba się przeterminuje ;)

3. Skończyć chociaż jedna z zaczętych chust. 

Jarmark Jagielonski

Od kilku lat w Lublinie odbywa się Jarmark Jagieloński. Ma on nawiązywać do tradycji jarmarków w XV i XVI wieku. Wtedy na jarmark przybywali kupcy i artyści z ówczesnej Rzeczpospolitej i wielu rejonów Europy. Nie inaczej jest teraz. Wczoraj widziałam artystów z Ukrainy, Białorusi, Litwy, Słowacji, oraz wielu rejonów Polski. Prezentowana sztuka jest bardzo różna.

Na pierwszy Jarmark, kilka lat temu, trafiliśmy zupełnie przez przypadek, ostatniego dnia wieczorem. Może właśnie dlatego tak bardzo czekałam na kolejny raz.

 Tłumy były przeogromne. Momentami ciężko było cokolwiek zobaczyć, czy nawet zorientować się gdzie się jest.

Organizatorzy zadbali też o najmłodszych. Na błoniach pod zamkiem zorganizowano atrakcje dla dzieci. Dla mnie to takie małe Centrum Nauki Kopernik na powietrzy z przed paru wieków ;)

Ahoj

W następnym tygodniu mam egzamin, który mnie przeraża i śni się po nocach. Do którego podchodzę jak do jeża. Zegar tyka, godzina zero się zbliża nieubłaganie, a ja czym się muszę zająć, żeby odwrócić myśli i się nie nakręcać. Padło na coś co odkryłam na nowo w szpitalnej sali, co pomagała nam, mamom chorych dzieci, zająć czymś głowę i ręce.